- Aṅguttara Nikāya 3.102Nummerierte Lehrreden 3.102
- 10. Loṇakapallavagga10. Das Kapitel über ein Salzklümpchen
NimittasuttaBasis
“Adhicittamanuyuttena, bhikkhave, bhikkhunā tīṇi nimittāni kālena kālaṁ manasi kātabbāni—„Mönche und Nonnen, ein Mönch, der sich der höheren Geistesübung weiht, soll den Geist von Zeit zu Zeit auf drei Basen richten:
kālena kālaṁ samādhinimittaṁ manasi kātabbaṁ, kālena kālaṁ paggahanimittaṁ manasi kātabbaṁ, kālena kālaṁ upekkhānimittaṁ manasi kātabbaṁ.
paggahanimittaṁ manasi kātabbaṁ → paggāhanimittaṁ manasikātabbaṁ (sya-all, pts)auf die Basis für Versenkung, die Basis für Anstrengung und die Basis für Gleichmut.
Sace, bhikkhave, adhicittamanuyutto bhikkhu ekantaṁ samādhinimittaṁyeva manasi kareyya, ṭhānaṁ taṁ cittaṁ kosajjāya saṁvatteyya.Wenn ein Mönch, der sich der höheren Geistesübung weiht, den Geist einzig auf die Basis für Versenkung richtet, wird sein Geist leicht zu Trägheit neigen.
Sace, bhikkhave, adhicittamanuyutto bhikkhu ekantaṁ paggahanimittaṁyeva manasi kareyya, ṭhānaṁ taṁ cittaṁ uddhaccāya saṁvatteyya.
paggahanimittaṁyeva manasi kareyya → paggāhanimittaṁ yeva manasikareyya (pts)Wenn er den Geist einzig auf die Basis für Anstrengung richtet, wird sein Geist leicht zu Rastlosigkeit neigen.
Sace, bhikkhave, adhicittamanuyutto bhikkhu ekantaṁ upekkhānimittaṁyeva manasi kareyya, ṭhānaṁ taṁ cittaṁ na sammā samādhiyeyya āsavānaṁ khayāya.
samādhiyeyya → samādhiyetha (bj) | ekantaṁ → (sya-all)Wenn er den Geist einzig auf die Basis für Gleichmut richtet, ist es leicht möglich, dass sein Geist sich nicht richtig im Samādhi versenkt, in dem die Befleckungen aufgelöst werden.
Yato ca kho, bhikkhave, adhicittamanuyutto bhikkhu kālena kālaṁ samādhinimittaṁ manasi karoti, kālena kālaṁ paggahanimittaṁ manasi karoti, kālena kālaṁ upekkhānimittaṁ manasi karoti, taṁ hoti cittaṁ muduñca kammaniyañca pabhassarañca, na ca pabhaṅgu, sammā samādhiyati āsavānaṁ khayāya.
kammaniyañca → kammaññañca (bj) | ca → (sya-all) | paggahanimittaṁ manasi karoti → paggāhanimittaṁ manasikaroti (sya-all, pts)Aber wenn ein Mönch, der sich der höheren Geistesübung weiht, den Geist von Zeit zu Zeit jeweils auf die Basis für Versenkung, die Basis für Anstrengung und die Basis für Gleichmut richtet, wird sein Geist geschmeidig, brauchbar und strahlend. Er ist nicht brüchig und versenkt sich richtig im Samādhi, in dem die Befleckungen aufgelöst werden.
Seyyathāpi, bhikkhave, suvaṇṇakāro vā suvaṇṇakārantevāsī vā ukkaṁ bandheyya, ukkaṁ bandhitvā ukkāmukhaṁ ālimpeyya, ukkāmukhaṁ ālimpetvā saṇḍāsena jātarūpaṁ gahetvā ukkāmukhe pakkhipeyya, ukkāmukhe pakkhipitvā kālena kālaṁ abhidhamati, kālena kālaṁ udakena paripphoseti, kālena kālaṁ ajjhupekkhati.
bandheyya, ukkaṁ bandhitvā ukkāmukhaṁ ālimpeyya → bandhati … ālimpeti (si, sya-all, taṁṭīkāyaṁ ca) 9M.A:182; 11M:1029 taṁaṭṭhakathāṭīkāsu ca | pakkhipeyya → pakkhipati (…) | ukkāmukhe → bandhati… ālimpeti (si, sya-all, taṁṭīkāyaṁ ca) 9M.A:182; 11M:1029 taṁaṭṭhakathāṭīkāsu ca | bandheyya → bandhati (bj, sya-all, pts) | ālimpeyya → ālimpeti (bj, pts) | ukkāmukhe pakkhipeyya → (bj, sya-all, pts) | bandheyya → bandhati… ālimpati (visuddhi. 1.181 taṁṭīkāyaṁ ca) ma. ni. aṭṭha. 1.76; ma. ni. 3.360 taṁaṭṭhakathāṭīkāsu ca passitabbaṁ (cck note) | pakkhipeyya → pakkhipati (cck: visuddhi. 1.181)Wie wenn ein Goldschmied oder Goldschmiedelehrling die Esse herrichtet, den Schmelztiegel vorheizt und das Rohgold mit der Zange nimmt und hineinlegt. Von Zeit zu Zeit facht er es an, von Zeit zu Zeit besprengt er es mit Wasser und von Zeit zu Zeit überwacht er es nur.
Sace, bhikkhave, suvaṇṇakāro vā suvaṇṇakārantevāsī vā taṁ jātarūpaṁ ekantaṁ abhidhameyya, ṭhānaṁ taṁ jātarūpaṁ ḍaheyya.Würde er das Rohgold nur anfachen, würde es leicht anbrennen.
Sace, bhikkhave, suvaṇṇakāro vā suvaṇṇakārantevāsī vā taṁ jātarūpaṁ ekantaṁ udakena paripphoseyya, ṭhānaṁ taṁ jātarūpaṁ nibbāpeyya.
nibbāpeyya → nibbāyeyya (bj) | nibbāyeyya → nibbāpeyya (bj: machasaṁ) | nibbāpeyya → nibbāyeyya (cck: sī.) | nibbāpeyya → D., Ph. nibbāyeyya; Tr. nibbāyeyya; T. nibbāseyya. (pts note)Würde er das Rohgold nur mit Wasser besprengen, würde es leicht auskühlen.
Sace, bhikkhave, suvaṇṇakāro vā suvaṇṇakārantevāsī vā taṁ jātarūpaṁ ekantaṁ ajjhupekkheyya, ṭhānaṁ taṁ jātarūpaṁ na sammā paripākaṁ gaccheyya.Würde er das Rohgold nur überwachen, wäre es leicht möglich, dass es nicht richtig verarbeitet würde.
Yato ca kho, bhikkhave, suvaṇṇakāro vā suvaṇṇakārantevāsī vā taṁ jātarūpaṁ kālena kālaṁ abhidhamati, kālena kālaṁ udakena paripphoseti, kālena kālaṁ ajjhupekkhati, taṁ hoti jātarūpaṁ muduñca kammaniyañca pabhassarañca, na ca pabhaṅgu, sammā upeti kammāya.
kammaniyañca → kammaññañca (bj) | ca → (sya-all)Aber wenn der Goldschmied das Rohgold jeweils von Zeit zu Zeit anfacht, mit Wasser besprengt und überwacht, wird es geschmeidig, brauchbar und strahlend, ist nicht brüchig und bereit zur Verarbeitung.
Yassā yassā ca pilandhanavikatiyā ākaṅkhati—yadi paṭṭikāya, yadi kuṇḍalāya, yadi gīveyyake, yadi suvaṇṇamālāya—tañcassa atthaṁ anubhoti.
paṭṭikāya → paṭṭakāya (bj, pts) | tañcassa → tañcassu (bj) | tañcassu → tañcassa (bj: sabbattha) | paṭṭakāya → Ph. paṭikāya. (pts note) | gīveyyake → Ph. adds yadi suvaṇṇake, but comp. above 2. (pts note)Dann gelingt es dem Goldschmied, jedes beliebige Schmuckstück daraus herzustellen, sei es ein Armband, einen Ohrring, ein Halsband oder einen goldenen Kranz.
Evamevaṁ kho, bhikkhave, adhicittamanuyuttena bhikkhunā tīṇi nimittāni kālena kālaṁ manasi kātabbāni—
manasi kātabbāni → manasikātabbānikālena kālaṁ samādhinimittaṁ manasikātabbaṁ (pts)Ebenso soll ein Mönch, der sich der höheren Geistesübung weiht, den Geist von Zeit zu Zeit auf drei Basen richten:
kālena kālaṁ samādhinimittaṁ manasi kātabbaṁ, kālena kālaṁ paggahanimittaṁ manasi kātabbaṁ, kālena kālaṁ upekkhānimittaṁ manasi kātabbaṁ.
paggahanimittaṁ manasi kātabbaṁ → paggāhanimittaṁ manasikātabbaṁ (sya-all)auf die Basis für Versenkung, die Basis für Anstrengung und die Basis für Gleichmut. …
Sace, bhikkhave, adhicittamanuyutto bhikkhu ekantaṁ samādhinimittaṁyeva manasi kareyya, ṭhānaṁ taṁ cittaṁ kosajjāya saṁvatteyya.
Sace, bhikkhave, adhicittamanuyutto bhikkhu ekantaṁ paggahanimittaṁyeva manasi kareyya, ṭhānaṁ taṁ cittaṁ uddhaccāya saṁvatteyya.
paggahanimittaṁyeva manasi kareyya → paggāhanimittaṁ yeva manasikareyya (pts)
Sace, bhikkhave, adhicittamanuyutto bhikkhu ekantaṁ upekkhānimittaṁyeva manasi kareyya, ṭhānaṁ taṁ cittaṁ na sammā samādhiyeyya āsavānaṁ khayāya.
Yato ca kho, bhikkhave, adhicittamanuyutto bhikkhu kālena kālaṁ samādhinimittaṁ manasi karoti, kālena kālaṁ paggahanimittaṁ manasi karoti, kālena kālaṁ upekkhānimittaṁ manasi karoti, taṁ hoti cittaṁ muduñca kammaniyañca pabhassarañca, na ca pabhaṅgu, sammā samādhiyati āsavānaṁ khayāya.
kammaniyañca → kammaññañca (bj) | ca → (sya-all) | paggahanimittaṁ manasi karoti → paggāhanimittaṁ manasikaroti (sya-all, pts)Wenn ein Mönch, der sich der höheren Geistesübung weiht, den Geist von Zeit zu Zeit jeweils auf die Basis für Versenkung, die Basis für Anstrengung und die Basis für Gleichmut richtet, wird sein Geist geschmeidig, brauchbar und strahlend. Er ist nicht brüchig und ist richtig im Samādhi versunken, in dem die Befleckungen aufgelöst werden.
Yassa yassa ca abhiññāsacchikaraṇīyassa dhammassa cittaṁ abhininnāmeti abhiññāsacchikiriyāya, tatra tatreva sakkhibhabbataṁ pāpuṇāti sati satiāyatane.Er streckt den Geist aus, um jedes einzelne Ding durch Einsicht zu verwirklichen, das durch Einsicht verwirklicht werden kann; und er ist in der Lage, all diese Dinge zu verwirklichen, da jedes einzelne in Reichweite ist.
So sace ākaṅkhati: ‘anekavihitaṁ iddhividhaṁ paccanubhaveyyaṁ …pe…
paccanubhaveyyaṁ → paccanubhaveyyaṁnti (bj)Wenn er wünscht: ‚Möge ich die vielen Arten übersinnlicher Kraft ausüben‘ …
(cha abhiññā vitthāretabbā.)
ñātabbaṁ → cha abhiññā vitthāretabbā (bj: machasaṁ) | ākaṅkhati → [–] antarita vākyappadesā potthekasu peyyālamukhena saṅgahitā (bj note) | ñātabbaṁ → The rest of the abiññā 's are here to be filled in. See 100, 6, 7, 8, 9. (pts note)‚Möge ich mit geläuterter und übermenschlicher Hellhörigkeit beide Arten von Tönen hören, himmlische und menschliche, ob fern oder nah‘ …
Āsavānaṁ khayā …pe… sacchikatvā upasampajja vihareyyan’ti,
abhiññā → [–] antarita vākyappadesā potthekasu peyyālamukhena saṅgahitā (bj note)‚Möge ich mit der Auflösung der Befleckungen in eben diesem Leben die fleckenlose Freiheit des Herzens erlangen, die fleckenlose Freiheit durch Weisheit, sie durch eigene Einsicht erkennen und darin leben‘,
tatra tatreva sakkhibhabbataṁ pāpuṇāti sati satiāyatane”ti.so ist er in der Lage, diese Dinge zu verwirklichen, da jedes einzelne in Reichweite ist.“
Loṇakapallavaggo pañcamo.
Loṇakapallavaggo → loṇaphalavaggo (cck: sī. syā. kaṁ. pī.)
Accāyikaṁ pavivekaṁ, sarado parisā tayo;
pavivekaṁ sarado → vivittañca saradā (sya-all) parisā → parisā tisso (sya-all) Ājānīyā potthako ca, loṇaṁ dhovati nimittānīti.
Dutiyo paṇṇāsako samatto.
dutiyo → Ph. Vaggo pañcamo Mahāpaññāsaṁ niṭṭhitaṁ. (pts note)