“Ruṇṇamidaṁ, bhikkhave, ariyassa vinaye yadidaṁ gītaṁ.
ruṇṇamidaṁ → (pts)ดูกรภิกษุทั้งหลาย การขับร้อง คือ การร้องไห้ในวินัยของพระอริยเจ้า Ummattakamidaṁ, bhikkhave, ariyassa vinaye yadidaṁ naccaṁ.การ ฟ้อนรำ คือ ความเป็นบ้าในวินัยของพระอริยเจ้า Komārakamidaṁ, bhikkhave, ariyassa vinaye yadidaṁ ativelaṁ dantavidaṁsakahasitaṁ.
dantavidaṁsakahasitaṁ → dantavidaṁsakaṁ hasitaṁ (bj, pts1ed) | komārakamidaṁ → komārikamidaṁ (sya-all) | dantavidaṁsakahasitaṁ tasmātiha → dantavidaṁsakaṁ hasitaṁ tasmāt iha (pts) | hasitaṁ → dantavidaṁsakahasitaṁ (bj: machasaṁ) | dantavidaṁsakahasitaṁ → dantavidaṁsakaṁ hasitaṁ (cck: sī. pī.) | dantavidaṁsakaṁ → Comp. Therīgāthā 74, Milindapañha 39 (pts note)การหัวเราะจนเห็นฟันพร่ำเพรื่อ คือ ความ เป็นเด็กในวินัยของพระอริยเจ้า Tasmātiha, bhikkhave, setughāto gīte, setughāto nacce, alaṁ vo dhammappamoditānaṁ sataṁ sitaṁ sitamattāyā”ti.
sitamattāyāti pañcamaṁ → sitamattāyā ti (pts) | setughāto → See Mahāvagga, IV. 1. 10 = Sutta-vibhaṅga, Pār. I. 2. 1. (pts note)เพราะเหตุนั้นแหละ จงละเสียโดยเด็ดขาดในการขับร้องฟ้อนรำ เมื่อท่านทั้งหลายเบิกบานในธรรม ก็ควรแต่ยิ้มแย้ม ฯ

Pañcamaṁ.จบสูตรที่ ๕