Tatiyauposathasutta๕ ตติยอุโปสถสูตร
Sāvatthinidānaṁ.
sāvatthinidānaṁ → sāvatthiyaṁ (bj); sāvatthī (sya-all) | sāvatthinidānaṁ ekamantaṁ → (pts)เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี
Ekamantaṁ nisinno kho so bhikkhu bhagavantaṁ etadavoca:
bhagavantaṁ etadavoca → bhagavantam etad avoca (pts)ภิกษุนั้น นั่ง ณ ที่สมควร ได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า
“ko nu kho, bhante, hetu, ko paccayo, yena m’idhekacce saṁsedajā nāgā uposathaṁ upavasanti vossaṭṭhakāyā ca bhavantī”ti?
vossaṭṭhakāyā → ossaṭṭhakāyā (pts) | yena midhekacce → yenamidhekacce (bjt, pts) | uposathaṁ → uposatham (pts)“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ อะไรหนอ เป็นเหตุเป็นปัจจัยให้นาคที่เป็นสังเสทชะบางพวกในโลกนี้รักษาอุโบสถและสละกายได้ (พึงขยายข้อความที่เหลือทั้งหมดให้พิสดาร)
(Sabbaṁ vitthāretabbaṁ.)
sabbaṁ vitthāretabbaṁ → idha bhikkhu (my)พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า
“Ayaṁ kho, bhikkhu, hetu, ayaṁ paccayo, yena m’idhekacce saṁsedajā nāgā uposathaṁ upavasanti vossaṭṭhakāyā ca bhavantī”ti.
vossaṭṭhakāyā → ossaṭṭhakāyā (pts) | yena midhekacce → yenamidhekacce (bjt, pts) | ayaṁ → ayam (pts) | uposathaṁ → uposatham (pts)“ภิกษุ นี้แล เป็นเหตุเป็นปัจจัยให้นาคที่เป็นสังเสทชะบางพวกในโลกนี้รักษาอุโบสถและสละกายได้”
Pañcamaṁ.
pañcamaṁ → sāvatthi ekam antaṁ (pts)ตติยอุโปสถสูตรที่ ๕ จบ