Paññāsutta
Paññāsutta → paññāparicitasuttaṁ (bj)๒๕ ปัญญาสูตร
“Yato kho, bhikkhave, bhikkhuno paññāya cittaṁ suparicitaṁ hoti, tassetaṁ, bhikkhave, bhikkhuno kallaṁ vacanāya:
+ → sāvatthinidānaṁ (bjt)ภิกษุทั้งหลาย เมื่อใด ภิกษุอบรมจิตดีด้วยปัญญา เมื่อนั้น ภิกษุนั้น ควรกล่าวดังนี้ว่า ‘เรารู้ชัดว่า
‘khīṇā jāti, vusitaṁ brahmacariyaṁ, kataṁ karaṇīyaṁ, nāparaṁ itthattāyāti pajānāmī’ti.
pajānāmīti → pajānātī ti (bj, sya-all) | pajānāmīti → pajānātīti (th)‘ชาติสิ้นแล้ว อยู่จบพรหมจรรย์แล้ว ทำกิจที่ควรทำ เสร็จแล้ว ไม่มีกิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้อีกต่อไป’
Kathañca, bhikkhave, bhikkhuno paññāya cittaṁ suparicitaṁ hoti?ภิกษุอบรมจิตดีด้วยปัญญา เป็นอย่างไร
‘Vītarāgaṁ me cittan’ti paññāya cittaṁ suparicitaṁ hoti;คือ ภิกษุอบรมจิตดีด้วยปัญญาว่า ๑. จิตของเราปราศจากราคะแล้ว
‘vītadosaṁ me cittan’ti paññāya cittaṁ suparicitaṁ hoti;๒. จิตของเราปราศจากโทสะแล้ว
‘vītamohaṁ me cittan’ti paññāya cittaṁ suparicitaṁ hoti;๓. จิตของเราปราศจากโมหะแล้ว
‘asarāgadhammaṁ me cittan’ti paññāya cittaṁ suparicitaṁ hoti;
asarāgadhammaṁ → asārāgadhammaṁ (bj) | asārāgadhammaṁ → asarāga dhammaṁ (bj: machasaṁ)๔. จิตของเราไม่มีราคะเป็นธรรมดา
‘asadosadhammaṁ me cittan’ti paññāya cittaṁ suparicitaṁ hoti;
asadosadhammaṁ → asandosadhammaṁ (bj)๕. จิตของเราไม่มีโทสะเป็นธรรมดา
‘asamohadhammaṁ me cittan’ti paññāya cittaṁ suparicitaṁ hoti;
asamohadhammaṁ → asammohadhammaṁ (bjt)๖. จิตของเราไม่มีโมหะเป็นธรรมดา
‘anāvattidhammaṁ me cittaṁ kāmabhavāyā’ti paññāya cittaṁ suparicitaṁ hoti;
kāmabhavāyāti → kāmarāgāyāti (sya-all)๗. จิตของเราไม่กลับมาในกามภพเป็นธรรมดา
‘anāvattidhammaṁ me cittaṁ rūpabhavāyā’ti paññāya cittaṁ suparicitaṁ hoti;
rūpabhavāyāti → rūparāgāyāti (sya-all)๘. จิตของเราไม่กลับมาในรูปภพเป็นธรรมดา
‘anāvattidhammaṁ me cittaṁ arūpabhavāyā’ti paññāya cittaṁ suparicitaṁ hoti.
arūpabhavāyāti → arūparāgāyāti (sya-all)๙. จิตของเราไม่กลับมาในอรูปภพเป็นธรรมดา
Yato kho, bhikkhave, bhikkhuno paññāya cittaṁ suparicitaṁ hoti, tassetaṁ, bhikkhave, bhikkhuno kallaṁ vacanāya:ภิกษุทั้งหลาย เมื่อใด ภิกษุอบรมจิตดีด้วยปัญญา เมื่อนั้น ภิกษุนั้นควรกล่าว ดังนี้ว่า ‘เรารู้ชัดว่า
‘khīṇā jāti, vusitaṁ brahmacariyaṁ, kataṁ karaṇīyaṁ, nāparaṁ itthattāyāti pajānāmī’”ti.
pajānāmīti pañcamaṁ → pajānātīti (sya-all)‘ชาติสิ้นแล้ว อยู่จบพรหมจรรย์แล้ว ทำกิจที่ควรทำเสร็จแล้ว ไม่มีกิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้อีกต่อไป’