“Veḷuriyathambhaṁ ruciraṁ pabhassaraṁ, vimānamāruyha anekacittaṁ; Tatthacchasi devi mahānubhāve, uccāvacā iddhi vikubbamānā; Imā ca te accharāyo samantato, naccanti gāyanti pamodayanti ca.
ca → nāpi (sya1ed, sya2ed) | abhāṇiṁ → abhāsiṁ (bj, mr)

Deviddhipattāsi mahānubhāve, manussabhūtā kimakāsi puññaṁ; Kenāsi evaṁ jalitānubhāvā, vaṇṇo ca te sabbadisā pabhāsatī”ti.

Sā devatā attamanā, moggallānena pucchitā; Pañhaṁ puṭṭhā viyākāsi, yassa kammassidaṁ phalaṁ.

“Ahaṁ manussesu manussabhūtā, upāsikā cakkhumato ahosiṁ; Pāṇātipātā viratā ahosiṁ, loke adinnaṁ parivajjayissaṁ.

Amajjapā no ca musā abhāṇiṁ, sakena sāminā ahosiṁ tuṭṭhā;
sāminā → sāmināva (bj) Annañca pānañca pasannacittā, sakkacca dānaṁ vipulaṁ adāsiṁ.

Tena metādiso vaṇṇo, tena me idha mijjhati; Uppajjanti ca me bhogā, ye keci manaso piyā.

Akkhāmi te bhikkhu mahānubhāva, manussabhūtā yamakāsi puññaṁ; Tenamhi evaṁ jalitānubhāvā, vaṇṇo ca me sabbadisā pabhāsatī”ti.

Dutiyapatibbatāvimānaṁ dvādasamaṁ.