11. Paṭhamapatibbatāvimānavatthu
“Koñcā mayūrā diviyā ca haṁsā, vaggussarā kokilā sampatanti; Pupphābhikiṇṇaṁ rammamidaṁ vimānaṁ, anekacittaṁ naranārisevitaṁ.
naranārisevitaṁ → naranārībhi sevitaṁ (mr)Tatthacchasi devi mahānubhāve, iddhī vikubbanti anekarūpā; Imā ca te accharāyo samantato, naccanti gāyanti pamodayanti ca.
Deviddhipattāsi mahānubhāve, manussabhūtā kimakāsi puññaṁ; Kenāsi evaṁ jalitānubhāvā, vaṇṇo ca te sabbadisā pabhāsatī”ti.
Sā devatā attamanā, moggallānena pucchitā; Pañhaṁ puṭṭhā viyākāsi, yassa kammassidaṁ phalaṁ.
“Ahaṁ manussesu manussabhūtā, patibbatānaññamanā ahosiṁ; Mātāva puttaṁ anurakkhamānā, kuddhāpihaṁ nappharusaṁ avocaṁ.
kuddhāpihaṁ → kuddhāpahaṁ (bj, pts-vp-pli2)Sacce ṭhitā mosavajjaṁ pahāya, dāne ratā saṅgahitattabhāvā; Annañca pānañca pasannacittā, sakkacca dānaṁ vipulaṁ adāsiṁ.
Tena metādiso vaṇṇo, tena me idha mijjhati; Uppajjanti ca me bhogā, ye keci manaso piyā.
Akkhāmi te bhikkhu mahānubhāva, manussabhūtā yamakāsi puññaṁ; Tenamhi evaṁ jalitānubhāvā, vaṇṇo ca me sabbadisā pabhāsatī”ti.