11. Parantapajātaka
“Āgamissati me pāpaṁ, āgamissati me bhayaṁ;
me → te (sya1ed, sya2ed, mr) Tadā hi calitā sākhā, manussena migena vā”.“Bhīruyā nūna me kāmo, avidūre vasantiyā; Karissati kisaṁ paṇḍuṁ, sāva sākhā parantapaṁ.
Socayissati maṁ kantā, gāme vasamaninditā; Karissati kisaṁ paṇḍuṁ, sāva sākhā parantapaṁ.
Tayā maṁ asitāpaṅgi, sitāni bhaṇitāni ca;
asitāpaṅgi → hasitāpaṅgi (bj, pts-vp-pli1); hasitāpaṅgī (sya1ed, sya2ed) sitāni → mihitāni (bj, sya1ed, sya2ed, pts-vp-pli1) Kisaṁ paṇḍuṁ karissanti, sāva sākhā parantapaṁ”.“Agamā nūna so saddo, asaṁsi nūna so tava; Akkhātaṁ nūna taṁ tena, yo taṁ sākhamakampayi.
Idaṁ kho taṁ samāgamma, mama bālassa cintitaṁ; Tadā hi calitā sākhā, manussena migena vā”.
“Tatheva tvaṁ avedesi, avañci pitaraṁ mama;
avañci → avajjhi (mr) Hantvā sākhāhi chādento, āgamissati me bhayan”ti.
Varagāma mahākapi bhaggava ca, daḷhadhamma sakuñjara kesavaro; Urago vidhuro puna jāgarataṁ, atha kosalādhipa parantapa cāti.
Atha sattanipātamhi, vaggaṁ me bhaṇato suṇa; Kukku ca puna gandhāro, dveva vuttā mahesināti.