“Ahaṁ pure pabbajitassa bhikkhuno, suttaṁ adāsiṁ upasaṅkamma yācitā; Tassa vipāko vipulaphalūpalabbhati, bahukā ca me uppajjare vatthakoṭiyo.
bahukā ca me uppajjare → bahū ca me upapajjare (bj); bahū ca me uppajjare (sya1ed, sya2ed, pts-vp-pli1-2)

Pupphābhikiṇṇaṁ ramitaṁ vimānaṁ, anekacittaṁ naranārisevitaṁ;
ramitaṁ → rammamidaṁ (mr) Sāhaṁ bhuñjāmi ca pārupāmi ca, pahūtavittā na ca tāva khīyati.

Tasseva kammassa vipākamanvayā, sukhañca sātañca idhūpalabbhati; Sāhaṁ gantvā punadeva mānusaṁ, kāhāmi puññāni nayayyaputta man”ti.

“Satta tuvaṁ vassasatā idhāgatā, jiṇṇā ca vuḍḍhā ca tahiṁ bhavissasi; Sabbeva te kālakatā ca ñātakā, kiṁ tattha gantvāna ito karissasī”ti.

“Satteva vassāni idhāgatāya me, dibbañca sukhañca samappitāya; Sāhaṁ gantvāna punadeva mānusaṁ, kāhāmi puññāni nayayyaputta man”ti.

So taṁ gahetvāna pasayha bāhāyaṁ, paccānayitvāna theriṁ sudubbalaṁ; “Vajjesi aññampi janaṁ idhāgataṁ, ‘Karotha puññāni sukhūpalabbhati’.

Diṭṭhā mayā akatena sādhunā, petā vihaññanti tatheva manussā; Kammañca katvā sukhavedanīyaṁ, devā manussā ca sukhe ṭhitā pajā”ti.

Suttapetavatthu ekādasamaṁ.