Mānasasutta
Evaṁ me sutaṁ—
evaṁ me → evamme (th) | evaṁ → evam (pts) | sutaṁ → sutam (pts)ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้
ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.
sāvatthiyaṁ → (pts) | samayaṁ → samayam (pts)สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี
Atha kho māro pāpimā yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ gāthāya ajjhabhāsi:
tenupasaṅkami → ten-upasaṅkami (pts)ครั้งนั้น มารผู้มีบาปเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ ประทับแล้วกราบทูลพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า
“Antalikkhacaro pāso, yvāyaṁ carati mānaso;
pāso → S1 poso. (pts note) yvāyaṁ → yoyaṁ (bj, pts) | yoyaṁ → yvāyaṁ (bj: machasaṁ, syā) | yo-yam → B. yvāyaṁ. (pts note) | mānaso → SS. mānuso. (pts note)บ่วงนี้เที่ยวไปในอากาศ มีในใจ สัญจรไปอยู่ Tena taṁ bādhayissāmi, na me samaṇa mokkhasī”ti.
mokkhasīti → mokkhasīti bhagavā (bj)เราจักคล้องท่านด้วยบ่วงนั้น สมณะ ท่านไม่พ้นจากเราไปได้“Rūpā saddā rasā gandhā, phoṭṭhabbā ca manoramā;
gandhā → B. gandhā rasā. (pts note) | + → bhagavā (bjt) phoṭṭhabbā → poṭṭhabbā (pts)พระผู้มีพระภาคตรัสว่า เราปราศจากความพอใจในอารมณ์เหล่านี้ คือ รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ซึ่งเป็นที่รื่นรมย์ใจ Ettha me vigato chando, nihato tvamasi antakā”ti.
tvamasi antakāti → tvam asi antakā ti (pts)มารผู้กระทำซึ่งที่สุด เราได้กำจัดท่านเสียแล้ว
Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ bhagavā, jānāti maṁ sugato”ti dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti.
tatthevantaradhāyīti → tatthevantaradhāyīti sāvatthiyaṁ viharati (pts)ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า “พระผู้มีพระภาคทรงรู้จักเรา พระสุคต ทรงรู้จักเรา” จึงหายตัวไป ณ ที่นั้นเอง