“Himavantassāvidūre, gotamo nāma pabbato; Nānārukkhehi sañchanno, mahābhūtagaṇālayo.

Vemajjhamhi ca tassāsi, assamo abhinimmito; Purakkhato sasissehi, vasāmi assame ahaṁ.

Āyantu me sissagaṇā, padumaṁ āharantu me; Buddhapūjaṁ karissāmi, dvipadindassa tādino.

Evanti te paṭissutvā, padumaṁ āhariṁsu me; Tathā nimittaṁ katvāhaṁ, buddhassa abhiropayiṁ.

Sisse tadā samānetvā, sādhukaṁ anusāsahaṁ; Mā kho tumhe pamajjittha, appamādo sukhāvaho.

Evaṁ samanusāsitvā, te sisse vacanakkhame; Appamādaguṇe yutto, tadā kālaṅkato ahaṁ.

Ekanavutito kappe, yaṁ pupphamabhiropayiṁ; Duggatiṁ nābhijānāmi, buddhapūjāyidaṁ phalaṁ.

Ekapaññāsakappamhi, rājā āsiṁ jaluttamo; Sattaratanasampanno, cakkavattī mahabbalo.

Paṭisambhidā catasso, …pe… kataṁ buddhassa sāsanaṁ”.

Itthaṁ sudaṁ āyasmā padumapūjako thero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Padumapūjakattherassāpadānaṁ dasamaṁ.

Sereyyavaggo terasamo.

Tassuddānaṁ

Sereyyako pupphathūpi, pāyaso gandhathomako; Āsani phalasaññī ca, gaṇṭhipadumapupphiyo; Pañcuttarasatā gāthā, gaṇitā atthadassibhi.