“Pakkhijāto tadā āsiṁ, supaṇṇo garuḷādhipo; Addasaṁ virajaṁ buddhaṁ, gacchantaṁ gandhamādanaṁ.

Jahitvā garuḷavaṇṇaṁ, māṇavakaṁ adhārayiṁ; Ekaṁ vatthaṁ mayā dinnaṁ, dvipadindassa tādino.

Tañca dussaṁ paṭiggayha, buddho lokagganāyako; Antalikkhe ṭhito satthā, imā gāthā abhāsatha.

‘Iminā vatthadānena, cittassa paṇidhīhi ca; Pahāya garuḷaṁ yoniṁ, devaloke ramissati’.

Atthadassī tu bhagavā, lokajeṭṭho narāsabho; Vatthadānaṁ pasaṁsitvā, pakkāmi uttarāmukho.

Bhave nibbattamānamhi, honti me vatthasampadā; Ākāse chadanaṁ hoti, vatthadānassidaṁ phalaṁ.

Aruṇavā satta janā, cakkavattī mahabbalā;
Aruṇavā → aruṇakā (bj, pts-vp-pli1); aruṇasā (sya1ed, sya2ed) Chattiṁsatimhi āsiṁsu, kappamhi manujādhipā.

Paṭisambhidā catasso, …pe… kataṁ buddhassa sāsanaṁ”.

Itthaṁ sudaṁ āyasmā vatthadāyako thero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Vatthadāyakattherassāpadānaṁ sattamaṁ.