“Pīṭhaṁ te sovaṇṇamayaṁ uḷāraṁ, manojavaṁ gacchati yenakāmaṁ; Alaṅkate malyadhare suvatthe, obhāsasi vijjurivabbhakūṭaṁ.

Kena tetādiso vaṇṇo, kena te idha mijjhati; Uppajjanti ca te bhogā, ye keci manaso piyā.

Pucchāmi taṁ devi mahānubhāve, manussabhūtā kimakāsi puññaṁ; Kenāsi evaṁ jalitānubhāvā, vaṇṇo ca te sabbadisā pabhāsatī”ti.

Sā devatā attamanā, moggallānena pucchitā; Pañhaṁ puṭṭhā viyākāsi, yassa kammassidaṁ phalaṁ.

“Appassa kammassa phalaṁ mamedaṁ, yenamhi evaṁ jalitānubhāvā;
mamedaṁ → mametaṁ (mr) yenamhi → tenamhi (mr) Ahaṁ manussesu manussabhūtā, purimāya jātiyā manussaloke.

Addasaṁ virajaṁ bhikkhuṁ, vippasannamanāvilaṁ; Tassa adāsahaṁ pīṭhaṁ, pasannā sehi pāṇibhi.

Tena metādiso vaṇṇo, tena me idha mijjhati; Uppajjanti ca me bhogā, ye keci manaso piyā.

Akkhāmi te bhikkhu mahānubhāva, manussabhūtā yamakāsi puññaṁ; Tenamhi evaṁ jalitānubhāvā, vaṇṇo ca me sabbadisā pabhāsatī”ti.

Tatiyapīṭhavimānaṁ tatiyaṁ.