7. Dutiyanāvāvimānavatthu
“Suvaṇṇacchadanaṁ nāvaṁ, nāri āruyha tiṭṭhasi; Ogāhasi pokkharaṇiṁ, padmaṁ chindasi pāṇinā.
Kena tetādiso vaṇṇo, kena te idha mijjhati; Uppajjanti ca te bhogā, ye keci manaso piyā.
Pucchāmi taṁ devi mahānubhāve, manussabhūtā kimakāsi puññaṁ; Kenāsi evaṁ jalitānubhāvā, vaṇṇo ca te sabbadisā pabhāsatī”ti.
Sā devatā attamanā, moggallānena pucchitā; Pañhaṁ puṭṭhā viyākāsi, yassa kammassidaṁ phalaṁ.
“Ahaṁ manussesu manussabhūtā, purimāya jātiyā manussaloke; Disvāna bhikkhuṁ tasitaṁ kilantaṁ, uṭṭhāya pātuṁ udakaṁ adāsiṁ.
Yo ve kilantassa pipāsitassa, uṭṭhāya pātuṁ udakaṁ dadāti; Sītodakā tassa bhavanti najjo, pahūtamalyā bahupuṇḍarīkā.
Taṁ āpagā anupariyanti sabbadā, sītodakā vālukasanthatā nadī; Ambā ca sālā tilakā ca jambuyo, uddālakā pāṭaliyo ca phullā.
Taṁ bhūmibhāgehi upetarūpaṁ, vimānaseṭṭhaṁ bhusa sobhamānaṁ; Tassīdha kammassa ayaṁ vipāko, etādisaṁ puññakatā labhanti.
Tena metādiso vaṇṇo, tena me idha mijjhati; Uppajjanti ca me bhogā, ye keci manaso piyā.
Akkhāmi te bhikkhu mahānubhāva, manussabhūtā yamakāsi puññaṁ; Tenamhi evaṁ jalitānubhāvā, vaṇṇo ca me sabbadisā pabhāsatī”ti.
